Verschrikkelijk
22-May-2026 11:54

Leestijd 3 minuten

Ons brein is behoorlijk te manipuleren, zeker als we er open voor staan. Gister zat ik bij een sessie waarbij we een idee voor een activiteit moesten verzinnen. Het eerste wat werd gedaan is het loslaten van het idee dat we dat moesten doen. We kregen een thema waar we op los moesten gaan. En los betekent de zeven hoofdzonden negeren. De tien geboden opzij zetten en we ons niet moesten schromen om door de drie rijken van Dantes hel te gaan. Dat leverde uitspraken van personen op die je nooit zou verwachten van die persoon.

Het ging verder dan een brainstorm, waarbij je toch in de buurt van een thema blijft. Hier werd echt 'out of the box' gegaan. Toen de ideeën op papier stonden, werd de weg terug bewandeld om van de ideeën weer binnen de grenzen van het mogelijke en aanvaardbare te krijgen en een werkbaar plan te maken. Dat lukt wonderwel goed. Zeg maar loslaten en dan weer binnen kaders krijgen. En dat allemaal in minder dan twee uur.

Het idee staat nu en we gaan nu aan de slag om te kijken of het praktisch haalbaar is. Zijn de attributen er, past het binnen het programma waar het een onderdeel van uit moet maken en is alles op tijd te regelen?

Gister was ook een dag waarop wat wij in het klein deden, in de werkelijke wereld in het groot gebeurde. Bij Engelen (waarbij ik toch aan vriendelijke behulpzame wezens moet denken) stonden honderden mensen zaken te roepen waarbij ik de gedachte kreeg dat deze mensen nog in het eerste deel van de verwarring zitten. Ze zweven nog in Dantes hel, de zeven hoofdzonden werden toegepast en de tien geboden zijn ver te zoeken. Aangespoord door een man die in twintig jaar tijd alleen maar lelijkheid heeft gezaaid, joelden de 'demonstranten'. Duidelijk was, ze willen geen AZC, geen passie met mensen die zoeken naar een uitweg. Het enig wat telde, is de uitweg, weg uit Engelen.

Tegelijk stonden op de Markt honderden demonstranten die precies het tegenovergestelde verkondigden. Ze willen samenleven en willen de vluchtelingen helpen. Een polarisatie ten top. Iedereen ziet het, iedereen weet het en nu is de vraag, hoe krijgen we de ideeën die mensen weer in het doosje van het haalbare? Het enige wat er voor nodig is, is een goede wil. Ik vrees echter dat die nog ver te zoeken is.

Het gaat om 50 jongeren. Ze zijn vluchteling, mogelijk getraumatiseerd, maar misschien ook niet. Voor de rest weten men niets van deze jongeren. Geen namen, geen dromen, verlangens of wraakgevoelens. Helemaal niets. Alleen dat er nu duizenden volwassenen bezig zijn met ze. Daarbij is de wereld rondom Engelen al veranderd in wat de tegenstanders vrezen dat Engelen gaat worden. Nog voordat er een jongere voet in het voormalige politiebureau heeft gezet. Mensen in Engelen zijn bang dat ze hun dorp niet meer veilig uit kunnen. Ik heb nu al het gevoel dat ik niet veilig het dorp in kan. Ik weet niet wat erger is, de realiteit of de toekomst.

De voor- en tegenstanders gebruiken argumenten die niet te staven zijn. Het enige wat je kan doen is kijken wat haalbaar is en wat je daarvoor nodig hebt. Dat is precies dat wat wij nu ook met onze activiteit doen. En ook de gemeente doet dit. Terwijl al verkondigd wordt dat er een besluit is en burgers niet zijn betrokken, is de werkelijk niet anders dan dat er een voornemen is, geen besluit. Blijkbaar kan de gemeente dit niet goed uitleggen of wordt het niet begrepen.

Er wordt nu een poging gedaan om met elkaar te spreken, maar dat lukt niet als iedereen blijft vasthouden aan een eigen gelijk, geen stap durft te doen naar een compromis. Zolang dat niet gebeurt, blijft de situatie zoals die is en dat is verschrikkelijk.

Auteur: Alfred Heeroma

167 keer werd dit bericht gelezen