de bijna laagste armoede in Europa, is de vijfde economie in Europa, heeft het beste pensioenstelsel in wereld, heeft per hoofd van de bevolking een lage staatsschuld, heeft een van de meest gelukkige inwoners wereldwijd en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

En toch klagen we ons helemaal suf. We vinden dat we te weinig woningen hebben, maar geen land in Europa heeft zo weinig mensen per woning wonen en een zo'n groot woonoppervlakte als Nederland. Op een paar landen na gaan jongeren nergens zo snel het huis uit bij hun ouders. Trouwen doen we in West-Europa (en dus ook Nederland) niet graag. We zijn een beetje solisten aan het worden.
We klagen over stikstof, maar als de duidelijkste oplossing (halveren veestapel) op tafel komt, dan zijn werkelijk alle stallen te klein. Natuur en klimaat baren ons zorgen, maar als we zelf iets moeten doen, dan zijn we niet thuis.

Vanuit het buitenland kijken ze meewarig naar Nederland en snappen niet waar Nederlanders zich allemaal zorgen over maken. Dat is dus beeldvorming. Als wij, Nederlanders, in de spiegel kijken zien we iets lelijks, maar de ander die naar ons kijkt ziet die lelijkheid niet.

Het ergste is dus dat veel Nederlanders geen goed zelfbeeld hebben. Als je geen goed zelfbeeld hebt, wordt het ook moeilijk om te bepalen wat het beeld van de toekomst moet zijn. Verkiezingen zijn een mooi iets van de democratie, maar het heeft weinig waarde als we zelf niet begrijpen waar we staan. Zolang zaken als migratie en woningtekort als belangrijkste thema's gelden, moet er nog hard gewerkt worden aan de beeldvorming. Onze ergste kwaal is eigenlijk wel onze hebzucht en het enorme gebrek om daar iets aan te doen. Eigenlijk zouden we zelfs eens moeten kijken hoe we scoren op het gebied van de zeven hoofdzonden en ik vrees dat we daar slecht op scoren.

Dus wat ook de uitslag mag zijn van de verkiezingen, het zal pas echt werken als onze (dus ook van de politiek) beeldvorming overeen gaat komen met de realiteit en in waarheid wordt uitgesproken. " /> de bijna laagste armoede in Europa, is de vijfde economie in Europa, heeft het beste pensioenstelsel in wereld, heeft per hoofd van de bevolking een lage staatsschuld, heeft een van de meest gelukkige inwoners wereldwijd en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

En toch klagen we ons helemaal suf. We vinden dat we te weinig woningen hebben, maar geen land in Europa heeft zo weinig mensen per woning wonen en een zo'n groot woonoppervlakte als Nederland. Op een paar landen na gaan jongeren nergens zo snel het huis uit bij hun ouders. Trouwen doen we in West-Europa (en dus ook Nederland) niet graag. We zijn een beetje solisten aan het worden.
We klagen over stikstof, maar als de duidelijkste oplossing (halveren veestapel) op tafel komt, dan zijn werkelijk alle stallen te klein. Natuur en klimaat baren ons zorgen, maar als we zelf iets moeten doen, dan zijn we niet thuis.

Vanuit het buitenland kijken ze meewarig naar Nederland en snappen niet waar Nederlanders zich allemaal zorgen over maken. Dat is dus beeldvorming. Als wij, Nederlanders, in de spiegel kijken zien we iets lelijks, maar de ander die naar ons kijkt ziet die lelijkheid niet.

Het ergste is dus dat veel Nederlanders geen goed zelfbeeld hebben. Als je geen goed zelfbeeld hebt, wordt het ook moeilijk om te bepalen wat het beeld van de toekomst moet zijn. Verkiezingen zijn een mooi iets van de democratie, maar het heeft weinig waarde als we zelf niet begrijpen waar we staan. Zolang zaken als migratie en woningtekort als belangrijkste thema's gelden, moet er nog hard gewerkt worden aan de beeldvorming. Onze ergste kwaal is eigenlijk wel onze hebzucht en het enorme gebrek om daar iets aan te doen. Eigenlijk zouden we zelfs eens moeten kijken hoe we scoren op het gebied van de zeven hoofdzonden en ik vrees dat we daar slecht op scoren.

Dus wat ook de uitslag mag zijn van de verkiezingen, het zal pas echt werken als onze (dus ook van de politiek) beeldvorming overeen gaat komen met de realiteit en in waarheid wordt uitgesproken. ">

Beeldvorming
29-Oct-2025

Leestijd 5 minuten

Beeldvorming is eigenlijk een ander woord voor het vormen van een mening. Voor mij staan waarheid en realiteit daarbij voorop. Nu kun je zeggen dat die termen hetzelfde zijn, want het gaat om echtheid. Toch kun je zeggen dat de realiteit is dat de waarheid onder druk staat. Maar ook is de waarheid dat niet alles realiteit is. En dat maakt de verkiezingen van vandaag zo pijnlijk.

Ik las dat 40% van de kiezer zwevend is. Dat moet een harde landing worden in het stemhokje. Boem! Maar wat zegt dit? Volgens mij zijn er wel vier handen vol met vingers aan debatten en praattafelprogramma's geweest. Zoveel dat iedereen er gek van is geworden (althans als je ze bekeken hebt). Deze debatten zijn zowaar erger dan de peilingen. Maar nog erger, na al die debatten zijn 40% van de kiezers er nog niet uit op wie, wat en waarom ze moeten stemmen. Dus daar sta je dan in het stemhokje, je moet een hokje rood kleuren waarmee je een keuze maakt voor de toekomst, maar hebt eigenlijk geen hoe die toekomst eruit moet gaan zien. Je hebt er hier geen beeld van.

Maar welk beeld heb je dan eigenlijk wel? Ik keek 45 minuten naar een debat en had toen alweer genoeg gezien. Leugens, ontkenning, bekvechten, onwaarheden en persoonlijke aantijgingen spatte van het scherm. Daarmee moet ik een keuze maken voor de toekomst? Niet vreemd dat velen dan weer niet gaan stemmen, wat natuurlijk niet goed is voor de democratie.

Maar welk beeld heb ik dan bij de democratie? Om te beginnen dat we helemaal geen democratie hebben. Democratie is iets van het volk, een stem van het volk, eigendom van het volk en vooral niemand bezit democratie. Al jaren is duidelijk dat het volk alleen meetelt als er gestemd moet worden, daarna doet de Tweede Kamer en nog meer het Kabinet alsof het volk niet bestaat.

Dus waar het bij deze verkiezingen eigenlijk over had moeten gaan is de bodem van de pizza. Precies, zonder een bodem kun je geen pizza maken. Je kan dan wel praten over tomaten, mozzarella, vlees, kruiden enzovoort, zonder bodem begin je niets. Althans als je democratie wilt. En democratie is niet gebaat als een meerderheid van de bevolking geen vertrouwen heeft in de Tweede Kamer. Maar hier ging het dus amper over bij deze verkiezingen. Slechts een paar partijen gaven aan iets aan het systeem te willen doen, maar een paar partijen in onvoldoende, dan gaat het niet gebeuren.

Als je fascisten geen fascisten mag noemen, racisten geen racisten en leugenaars geen leugenaars, dan is er iets grondig mis. Van Baarle (Denk) heeft wel gelijk dat je dit moet benoemen, maar dan moet je niet de fascisten en racisten aanspreken, maar het gezonde verstand in Nederland. Dat debat moet je niet voeren in de Tweede Kamer, maar in het land. Als mensen die denken dat ze met eieren, vuurwerk en stenen moeten gooien om aan te tonen dat ze Nederlander zijn, hebben niet begrepen dat Nederland groot is geworden door tolerantie, handel, en vrijheid. Nederland is niet groot geworden door eierengooiers, hooligans en zondebokzoekers. Nederland is groot geworden door mensen die de handen uit de mouwen staken, waarbij het niet uitmaakte waar je vandaan kwam, als je maar bijdroeg aan de samenleving. Deed je dat niet, dan belandde je met geluk in cel en als je pech had aan de galg of onder het zwaard van de beul. Misschien dat sommigen naar die tijd terug willen, maar ik niet.

Maar over beeldvorming. Is Nederland een goed land om te wonen? Jazeker. Nederland heeft de bijna laagste armoede in Europa, is de vijfde economie in Europa, heeft het beste pensioenstelsel in wereld, heeft per hoofd van de bevolking een lage staatsschuld, heeft een van de meest gelukkige inwoners wereldwijd en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

En toch klagen we ons helemaal suf. We vinden dat we te weinig woningen hebben, maar geen land in Europa heeft zo weinig mensen per woning wonen en een zo'n groot woonoppervlakte als Nederland. Op een paar landen na gaan jongeren nergens zo snel het huis uit bij hun ouders. Trouwen doen we in West-Europa (en dus ook Nederland) niet graag. We zijn een beetje solisten aan het worden.
We klagen over stikstof, maar als de duidelijkste oplossing (halveren veestapel) op tafel komt, dan zijn werkelijk alle stallen te klein. Natuur en klimaat baren ons zorgen, maar als we zelf iets moeten doen, dan zijn we niet thuis.

Vanuit het buitenland kijken ze meewarig naar Nederland en snappen niet waar Nederlanders zich allemaal zorgen over maken. Dat is dus beeldvorming. Als wij, Nederlanders, in de spiegel kijken zien we iets lelijks, maar de ander die naar ons kijkt ziet die lelijkheid niet.

Het ergste is dus dat veel Nederlanders geen goed zelfbeeld hebben. Als je geen goed zelfbeeld hebt, wordt het ook moeilijk om te bepalen wat het beeld van de toekomst moet zijn. Verkiezingen zijn een mooi iets van de democratie, maar het heeft weinig waarde als we zelf niet begrijpen waar we staan. Zolang zaken als migratie en woningtekort als belangrijkste thema's gelden, moet er nog hard gewerkt worden aan de beeldvorming. Onze ergste kwaal is eigenlijk wel onze hebzucht en het enorme gebrek om daar iets aan te doen. Eigenlijk zouden we zelfs eens moeten kijken hoe we scoren op het gebied van de zeven hoofdzonden en ik vrees dat we daar slecht op scoren.

Dus wat ook de uitslag mag zijn van de verkiezingen, het zal pas echt werken als onze (dus ook van de politiek) beeldvorming overeen gaat komen met de realiteit en in waarheid wordt uitgesproken.

Auteur: Alfred Heeroma
430 keer werd deze column gelezen